Aloes (Aloe)

Aloes

Rośliny z rodzaju aloes są sukulentami. Te byliny lub krzewy mają zróżnicowaną wysokość, np. aloes zwyczajni (Aloe vera) osiąga 60 cm, aloes drzewiasty (A. arborescens) – 5 m. Liście, wydłużone, mięsiste, u aloesu zwyczajnego są niekiedy białoplamiste. Kwiaty pomarańczowożółte aloesu zwyczajnego i koóralowoczerwone aloesu drzewiastego są zebrane w grona.

Surowiec leczniczy aloesu

Sok z liści, wyciekający samoistnie z uszkodzonej rośliny. Zależnie od sposobu zagęszczania soku otrzymuje się alonę o różnym wyglądzie. Po szybkim odparowaniu i oziębieniu uzyskuje się czarną masę o gładkim, śliskim przełomie (alona lśniąca). Jeśli sok jest suszony powoli na słońcu albo przed suszeniem jest sfermentowany, otrzymuje się masę matową o barwie ciemnożółtej albo czekoladowobrązowej. W dermatologii jest używany miąższ aloesowy (żel).

Składniki lecznicze aloesu

Alona zawiera glikozydy antranoidowe, m.in. aloinę A i B. W żelu aloesowym są wielocukry i glikoproteiny. Sok ze świeżych liści oraz miazga z liści zawierają wielocukry, glikoproteiny, antranoidy, kwasy organiczne, m.in. bursztynowy, jabłkowy, asparaginowy i ich sole, również biogenne stymulatory, także antrazwiązki i żywice seskwiterpenowe.

Nazwa aloes

Nazwa aloes pochodzi przypuszczalnie od arabskiego stówa alloeh, lecz w klasycznej grece istniało już słowo alóe – gorzki oraz aloedarion – przeczyszczający. Istnienie niektórych, rzekomo dobroczynnych, właściwości aloesu nie zostało potwierdzone. Obecnie prowadzone są badania na myszach chorych na cukrzycę, aby sprawdzić, czy preparaty otrzymywane z soku z aloesu mają właściwości obniżające zawartość glukozy we krwi.

Działanie aloesu

Glikozydy antranoidowe mają silne właściwości przeczyszczające wskutek drażnienia jelita grubego oraz hamowania w nim wchłaniania i wody. Wyciągi wodne lub miazga ze świeżych , liści działają pobudzająco na mechanizmy obronne organizmu. Żel ma właściwości przeciwzapalne, dlatego jest stosowany w leczeniu niektórych chorób skóry.

Wskazania

Doustnie w zaparciach i dolegliwościach związanych ze zmniejszonym wydzielaniem i żółci (najczęściej jako składnik preparatów złożonych). Domięśniowo wyciąg wodny z liści aloesu drzewiastego stosuje się w przewlekłych stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, zmniejszonej odporności organizmu. Zewnętrznie w oparzeniach, ranach, stanach zapalnych jamy ustnej, hemoroidach.

Uwagi

Doustnie preparatów z aloesu nie powinny przyjmować kobiety w ciąży, karmiące piersią oraz dzieci, także osoby cierpiące na mocznicę, niewydolność nerek lub choroby wątroby; nie należy także stosować długotrwale z uwagi na niebezpieczeństwo zmniejszenia stężenia potasu w organizmie.

Zastosowanie aloesu

Wewnętrznie

  • zaparcia;
  • doustnie najczęściej w postaci preparatów złożonych;
  • stany zapalne górnych dróg oddechowych, zmniejszona odporność organizmu;
  • domięśniowo w postaci wyciągu wodnego.

Zewnętrznie

  • rany, oparzenia, hemoroidy, stany zapalne jamy ustnej;
  • maści, żele, płyny: stosować miejscowo.

Jeśli objawy nie ustępują, należy skontaktować się z lekarzem.

Poprzedni wpis

Skrzyp polny (Equieetum arvenee)

Kolejny wpis

Alpinia lekarska (Alpinia officinarum)